jueves, 18 de octubre de 2012

Happiness, man!

Hoy he visto este cartel. Al principio, me he quejado. "Ya empezamos, frases pesimistas". Pero al releerla, me he dado cuenta de todo lo contrario. No es negativa, es realista. ¿Por qué?

La felicidad es un objetivo que todos nos marcamos y creemos que es cierto. Que es algo que tenemos que conseguir, una meta. Pero... ¿Ahora mismo no somos felices? ¿Por qué tiene que ser una meta y no un hecho del presente? 

Nos "cerramos" a pensar que es algo difícil de conseguir, cuando realmente, en lo más cotidiano, se encuentra la felicidad. El único problema es que está escondida. O no queremos verla. O no sabemos... LA felicidad nos rodea, porqué podemos ser felices con muy poco. Pero siempre tenemos la inquietud de pensar que hay algo más y no "sólo" la felicidad cotidiana. Esa felicidad por minucias. Por ejemplo, uno puede ser feliz con un detalle: traer un detalle de comida a un ser querido. Eso, provoca felicidad. Cuando realizas un favor porqué sí. Ese gesto, genera felicidad. Y la felicidad tendría que contagiarse, unos con otros. Buenas acciones, ayuda mútua, sonrisas ajenas que se multiplican. ¿Lo véis? Sencillo, es muy sencillo. 

En la realidad, la felicidad se concibe como algo que hay que trabajárlo. Por una parte sí, pero por otra, nos "ofuscamos" en esta búsqueda, y al final no aprovechamos lo que tenemos ya en nuestras manos. Es por eso que la felicidad puede ser una prisión, porque nos cerramos a pensar que no la tenemos, y es mentira.

Existe, delante nuestra. Tenemos la mirada entelada. Coge tu mano, quita todo el vapor que nos ahoga, y miremos la luz que nos ilumina día tras día. No la evites, está. Así, serás feliz. Quiérete. Quiere a tu família. Quiere tus amigos. Quiere a tu pareja, esa fiel compañera. Tengo todos estos componentes. Voy a dejar la búsqueda a un lado. Voy a sentarme, y a disfrutar de lo bueno que tengo. Felicidad, me caes bien. 

martes, 2 de octubre de 2012

The moment

"En el meu moment tàntric, saps què he pensat? Que quan tinguem una caseta els dos, tinguem un lloc que sigui el lloc de l'últim piti de nanit. On ens el fumem, els dos al costat, amb el silenci de la natura. Sense dir-nos res, pero un al costat de l'altre. I digerir junts el dia que haguem tingut, perquè sabrem que ens tenim l'un a laltre i ens estimem. Això amor, vull que un dia ho aconseguim. Seré molt feliç. M'ho imagino amb un banquet de pedra o fusta, a l'entrada de la caseta. Amb arbres i espai davant. I que es veiessin les estrelles. I tenir un lloc on apaguem el piti. I es vagin acumulant. Cada piti, una nit, un moment, un silenci. Un lloc on estiguem de p**a mare, perquè és lultim moment abans d'acabar el dia, i dormir". L.

domingo, 30 de septiembre de 2012

Azealia, lo petas


Azealia Banks - 212.

Rap. Electrónica. Mal hablada. Jersei de Mickey. Combinaciones contradictorias, pero me gusta. Esto es lo que tendría que sonar en las discotecas barcelonesas, y no Pitbull y otras mierdas.



Es domingo. Ni música tranquila ni nada. Este es el ritmo que me apetece hoy. Azealia Banks, lo petas.

sábado, 29 de septiembre de 2012

Escribiendo. Vuelvo a estar aquí.

El tiempo es una barrera que nos marcamos sin motivo. Nos limitamos a hacer cosas por el factor tiempo. Las horas nos demarcan qué podemos hacer o no. Obviamos que no existen mas que en nuestras mentes.

Es una manera de organizar el día, desde que sale el sol, hasta que se esconde. Pero eso no significa que nos ayude a ser más felices.

A veces descreo en el factor tiempo. Por eso el verano me gusta, porque no hay límites en el tiempo. El sol aparece más horas, y las noches son más frescas y libres.

También me da rabia, porque el tiempo nos incita a vivir más rápido de lo que debemos. Vivimos con prisa, porque creemos que el mañana está a la vuelta de la esquina. Pero no. El mañana siempre está delante nuestro, pero lo único que importa es el HOY. Lo que hago el mismo hoy, nada de planear. A ver, sí, a veces hay que planear, para ser organizado en un proyecto complicado. Pero en el "hoy" hay que saber improvisar. "Aprovechar la vida improvisando". Disfrutar minuto a minuto, de lo bueno y de lo malo. Andar descalzo en lo incierto. Sentir el frío desconcierto en tus pies, pero la tranquilidad de saber que conoces el camino. Me gustan las contradicciones. Filosofar de lo que desconozco, para descubrir la verdad a través de mis pensamientos. Podría decir que "filosofar de la vida, de las personas", para mi es un hobby. El único problema es que no muchos les gusta ni les importa. Así que te quedas sólo hablando contigo mismo. Y cuál es el inconveniente? Que al final, piensas demasiado.

Hay muchas orejas en este mundo, pero que realmente funcionen? Muy pocas. No hay que existir sólo, si no también participar y hacerte ver. Mi defecto es que a veces me escondo demasiado por temor a equivocarme. Debería dejarme ver más. Puede que así lo haga. Quién sabe, tendré que demostrárlo.

Bye bye. Filosofando en noches de lluvia, bolígrafo en mano, y libreta de rallas en un cajón sin orden.

miércoles, 22 de agosto de 2012

Lluvia de tranquilidad

Sentada en el porche. Llueve, llueve mucho. Estoy mojada... Por el sudor y la lluvia. Un día duro, 11 horas seguidas con tres niños, de diferente edad, diferente carácter, diferente cariño. Terminada mi jornada con ellos, voy a la habitación y me visto de deporte. Running time. Salgo por la puerta, y qué me encuentro? Lluvia, mucha lluvia. Pero me da igual, me pongo a córrer con fuerza, dejando atrás todas las gotas que caen sobre mi.

Sentada en el porche. Sin decir nada, sólo Rafael Lechowski en mis oídos, pensamientos en mi mente. Empieza delante de mi la puesta de sol americana. El sol se va, cierne la noche sobre mi. Igual que los días que quedan de mi experiencia americana. La vida pasa rápido, y lo bueno aún más.

Sentada en el porche. Rap y jazz en mis oídos. Repasando los momentos vividos en esta casa. Niños a los que quiero, gente a la que he conocido, amistad que he forjado aún más... Y el resurgir de mi misma. Reviviendo mi infancia, descubriendo quién era hace 4 años... Una persona que había desaparecido perdiendo su identidad. Ahora vuelvo a recuperarla. Soy feliz.

Sentada en el porche. Pasa el tiempo delante de mi. Pero yo estoy bien. Pienso en las personas que quiero, las que me quieren. Volveré... Miedo de saber qué me encontraré. Pero feliz de lo que he vivido.

Sentada en el porche. Saber que los niños a los que he cuidado me quieren. El cariño dado, lo estoy recibiendo. Aprendiendo del dolor que han sufrido mis padres por mi. Ver que aunque pase el tiempo, hay que avivar la llama de quién quieres, si no el amor se pierde. Tengo claro que pasaré el resto de mi vida con esa persona que cada mañana cuando se levante, quiera sacarme una sonrisa. Que no pierda la esperanza en mi. Porque yo no lo haré nunca. Y estando aquí, he descubierto que soy la persona más afortunada de tener a quién tengo ahora a mi lado. Si hay amor, todo irá bien.

Sentada en el porche. Ahora sí, me decido a entrar en la casa. A vivir mi última semana en Estados Unidos. That's all.



martes, 24 de julio de 2012

Diez.

Es curioso, pero he leído una frase esta mañana que me ha abierto los ojos: "es sorprendente, pero está comprobado que se nos presenta como más listo quien critica y encuentra defectos, que aquél que alaba y señala virtudes". Qué cierto.

Las personas no saben dar consejos, simplemente porque no escuchan. Dar un consejo no es decir lo negativo. Es escuchar, valorar y aportar la mejor visión para ayudar al otro. Y sobre todo, entender.

Hoy en día es difícil encontrar oídos en los que abrazarte en momentos tristes. Respuestas típicas: "yaya", "ueno nose", "sí, lo que tu creas mejor", "aha"... Letras unidas sin sentido, que no dicen nada de nada. Porqué demuestran que no te estaban escuchando. Es por eso que los ánimos de abrir tu boquita y explicar lo que sientes, se limita a aquellos que realmente quieren saber de ti, se preocupan y quieren aconsejarte.

Diez. D-i-e-z. Deu. Ten. Dix. Royo. Lau.

Diez momentos a su lado:
1. Primer beso tímido en el Fòrum.
2. Primera vez que me cogió la mano, saliendo del metro de Verdaguer.
3. Su primer "t'estimo", descifrando una preciosa canción.
4. Morderle la oreja, y saber que le encanta.
5. Su primera carcajada. Ojos achinados, ternura en su rostro.
6. Esos ojos verdes que te miran con ilusión.
7. Un hielo se precipita en mi top, noche en la que nos descubrimos el uno al otro. Bonito 17 de setiembre.
8. Cenas románticas que nunca quieres que terminen.
9. Leer sus canciones y sentirte la más afortunada de este planeta.

...10. Saber que te quiere, que tu lo amas, y desear su compañía día a día. Pero sobre todo, saber que te escucha, te entiende... "Es mi amigo, mi amante y mi amor".

Diez. Precioso número. No pido más, sino seguir sumando.

T' roo. (Lau)


jueves, 19 de julio de 2012

Que quede reflejado.

La última frase con la que abandoné temporalmente este blog fue: "Necesito huir de la ciudad que quiero, renovar aires, cerrar heridas y renacer de ellas". Y creo que lo he conseguido.

Irme, lo he hecho. Me encuentro en Estados Unidos de América (toma). Principio duro, proceso de adaptación. Parecía fácil, me equivoqué. Pero este mes me ha brindado la oportunidad de darme cuenta que he dejado de hacer muchas cosas. Con las ganas de "ser mayor", he dejado de lado esas "pasiones" escondidas que tenía.

Durante mi infancia no paraba de hacer actividades: ir al parque, pasear con la bici, ir en patinete, jugar (mucho), imaginar... Tenía la mente y el cuerpo activos. Constantemente. Pero con el tiempo perdí esas "ganas" y se apoderó de mi la "pereza". Que rabia me da pensarlo.

Yo odiaba la pereza! Pensaba que el día se tenía que vivir sin medida, porqué tenemos la suerte de vivir la vida como lo hacemos. Por eso, una forma de agradecerlo, era aprovechar el tiempo al máximo.

Estando con los peques he descubierto qué era "jugar". Esos ratos en que no querías más que jugar, divertirte con lo más mínimo. Crear historias con lo más insignificante. Odiar el "no" como respuesta. Quererlo todo sin importarte el porqué. Igualmente he aprendido qué es de pequeño, cuando te tienen que inculcar los valores y educarte. Conocer la disciplina y crecer.

He descubierto como hacerme fuerte sola, por mi misma. Estar en un país de costumbres diferentes, pensamientos y creencias distintas, y en definitiva, formar parte de una família que no te conoce. Ha sido duro, pero todo lo complicado termina con un bonito sabor...

... Y reflexionando, me doy cuenta de lo siguiente: tengo ganas de probar cosas nuevas. Ganas de volver a Barcelona con energías renovadas. "Cargar las pilas". Nuevos objetivos. Nuevos proyectos. Nuevas experiencias. Nuevas aventuras. Todo lo que sea NUEVO será bienvenido!!!

Mi primer proyecto? Coger mi bici. Antes siempre iba en bici (verano, invierno, por la playa, barcelona...). Y por qué ahora no? Ahora que realmente me daría la oportunidad de una "libertad" deseada? Sin horarios, noche por delante, rapidez... Y deporte. Lo hecho mucho en falta. Desde siempre he hecho deporte, y aunque me gustaría tener gente con la que ir, debo emprender proyectos en solitario. Estoy acostumbrada, me da un cierto desanimo, pero supongo que ya es tarde... No?

Busco actividades que me llenen de sonrisas. Pero sí que sé del cierto qué tengo cuando llegue: unos padres que me quieren y me echan de menos, unos amigos (los cercanos) que quieren verme... Y sobre todo, el amor que me llena día a día de ánimos. El amor de alguien al que echo muchísimo en falta y al que quiero cada vez más, quedando aún días para vernos. Miro el calendario, y voy restando. Sé del cierto que es él. Saber que a pesar de la distancia, te quiere y te da la confianza para no sufrir. Que a pesar de los obstáculos, seguirá al frente y luchará por ti. Porqué es mi tesoro, y lo quiero proteger. Jesús, t'estimo! Tinc ganes de veure't, moltes. Gràcies per ser com ets, i sobretot, per estar al meu costat. Vull el millor per tu, sempre ho voldré. Perquè tu ets el motor que m'ajuda a créixer. Altre cop, gràcies amor :)!