Sentada en el porche. Llueve, llueve mucho. Estoy mojada... Por el sudor y la lluvia. Un día duro, 11 horas seguidas con tres niños, de diferente edad, diferente carácter, diferente cariño. Terminada mi jornada con ellos, voy a la habitación y me visto de deporte. Running time. Salgo por la puerta, y qué me encuentro? Lluvia, mucha lluvia. Pero me da igual, me pongo a córrer con fuerza, dejando atrás todas las gotas que caen sobre mi.
Sentada en el porche. Sin decir nada, sólo Rafael Lechowski en mis oídos, pensamientos en mi mente. Empieza delante de mi la puesta de sol americana. El sol se va, cierne la noche sobre mi. Igual que los días que quedan de mi experiencia americana. La vida pasa rápido, y lo bueno aún más.
Sentada en el porche. Rap y jazz en mis oídos. Repasando los momentos vividos en esta casa. Niños a los que quiero, gente a la que he conocido, amistad que he forjado aún más... Y el resurgir de mi misma. Reviviendo mi infancia, descubriendo quién era hace 4 años... Una persona que había desaparecido perdiendo su identidad. Ahora vuelvo a recuperarla. Soy feliz.
Sentada en el porche. Pasa el tiempo delante de mi. Pero yo estoy bien. Pienso en las personas que quiero, las que me quieren. Volveré... Miedo de saber qué me encontraré. Pero feliz de lo que he vivido.
Sentada en el porche. Saber que los niños a los que he cuidado me quieren. El cariño dado, lo estoy recibiendo. Aprendiendo del dolor que han sufrido mis padres por mi. Ver que aunque pase el tiempo, hay que avivar la llama de quién quieres, si no el amor se pierde. Tengo claro que pasaré el resto de mi vida con esa persona que cada mañana cuando se levante, quiera sacarme una sonrisa. Que no pierda la esperanza en mi. Porque yo no lo haré nunca. Y estando aquí, he descubierto que soy la persona más afortunada de tener a quién tengo ahora a mi lado. Si hay amor, todo irá bien.
Sentada en el porche. Ahora sí, me decido a entrar en la casa. A vivir mi última semana en Estados Unidos. That's all.
miércoles, 22 de agosto de 2012
martes, 24 de julio de 2012
Diez.
Es curioso, pero he leído una frase esta mañana que me ha abierto los ojos: "es sorprendente, pero está comprobado que se nos presenta como más listo quien critica y encuentra defectos, que aquél que alaba y señala virtudes". Qué cierto.
Las personas no saben dar consejos, simplemente porque no escuchan. Dar un consejo no es decir lo negativo. Es escuchar, valorar y aportar la mejor visión para ayudar al otro. Y sobre todo, entender.
Hoy en día es difícil encontrar oídos en los que abrazarte en momentos tristes. Respuestas típicas: "yaya", "ueno nose", "sí, lo que tu creas mejor", "aha"... Letras unidas sin sentido, que no dicen nada de nada. Porqué demuestran que no te estaban escuchando. Es por eso que los ánimos de abrir tu boquita y explicar lo que sientes, se limita a aquellos que realmente quieren saber de ti, se preocupan y quieren aconsejarte.
Diez. D-i-e-z. Deu. Ten. Dix. Royo. Lau.
Diez momentos a su lado:
1. Primer beso tímido en el Fòrum.
2. Primera vez que me cogió la mano, saliendo del metro de Verdaguer.
3. Su primer "t'estimo", descifrando una preciosa canción.
4. Morderle la oreja, y saber que le encanta.
5. Su primera carcajada. Ojos achinados, ternura en su rostro.
6. Esos ojos verdes que te miran con ilusión.
7. Un hielo se precipita en mi top, noche en la que nos descubrimos el uno al otro. Bonito 17 de setiembre.
8. Cenas románticas que nunca quieres que terminen.
9. Leer sus canciones y sentirte la más afortunada de este planeta.
...10. Saber que te quiere, que tu lo amas, y desear su compañía día a día. Pero sobre todo, saber que te escucha, te entiende... "Es mi amigo, mi amante y mi amor".
Diez. Precioso número. No pido más, sino seguir sumando.
T' roo. (Lau)
Las personas no saben dar consejos, simplemente porque no escuchan. Dar un consejo no es decir lo negativo. Es escuchar, valorar y aportar la mejor visión para ayudar al otro. Y sobre todo, entender.
Hoy en día es difícil encontrar oídos en los que abrazarte en momentos tristes. Respuestas típicas: "yaya", "ueno nose", "sí, lo que tu creas mejor", "aha"... Letras unidas sin sentido, que no dicen nada de nada. Porqué demuestran que no te estaban escuchando. Es por eso que los ánimos de abrir tu boquita y explicar lo que sientes, se limita a aquellos que realmente quieren saber de ti, se preocupan y quieren aconsejarte.
Diez. D-i-e-z. Deu. Ten. Dix. Royo. Lau.
Diez momentos a su lado:
1. Primer beso tímido en el Fòrum.
2. Primera vez que me cogió la mano, saliendo del metro de Verdaguer.
3. Su primer "t'estimo", descifrando una preciosa canción.
4. Morderle la oreja, y saber que le encanta.
5. Su primera carcajada. Ojos achinados, ternura en su rostro.
6. Esos ojos verdes que te miran con ilusión.
7. Un hielo se precipita en mi top, noche en la que nos descubrimos el uno al otro. Bonito 17 de setiembre.
8. Cenas románticas que nunca quieres que terminen.
9. Leer sus canciones y sentirte la más afortunada de este planeta.
...10. Saber que te quiere, que tu lo amas, y desear su compañía día a día. Pero sobre todo, saber que te escucha, te entiende... "Es mi amigo, mi amante y mi amor".
Diez. Precioso número. No pido más, sino seguir sumando.
T' roo. (Lau)
jueves, 19 de julio de 2012
Que quede reflejado.
La última frase con la que abandoné temporalmente este blog fue: "Necesito huir de la ciudad que quiero, renovar aires, cerrar heridas y renacer de ellas". Y creo que lo he conseguido.
Irme, lo he hecho. Me encuentro en Estados Unidos de América (toma). Principio duro, proceso de adaptación. Parecía fácil, me equivoqué. Pero este mes me ha brindado la oportunidad de darme cuenta que he dejado de hacer muchas cosas. Con las ganas de "ser mayor", he dejado de lado esas "pasiones" escondidas que tenía.
Durante mi infancia no paraba de hacer actividades: ir al parque, pasear con la bici, ir en patinete, jugar (mucho), imaginar... Tenía la mente y el cuerpo activos. Constantemente. Pero con el tiempo perdí esas "ganas" y se apoderó de mi la "pereza". Que rabia me da pensarlo.
Yo odiaba la pereza! Pensaba que el día se tenía que vivir sin medida, porqué tenemos la suerte de vivir la vida como lo hacemos. Por eso, una forma de agradecerlo, era aprovechar el tiempo al máximo.
Estando con los peques he descubierto qué era "jugar". Esos ratos en que no querías más que jugar, divertirte con lo más mínimo. Crear historias con lo más insignificante. Odiar el "no" como respuesta. Quererlo todo sin importarte el porqué. Igualmente he aprendido qué es de pequeño, cuando te tienen que inculcar los valores y educarte. Conocer la disciplina y crecer.
He descubierto como hacerme fuerte sola, por mi misma. Estar en un país de costumbres diferentes, pensamientos y creencias distintas, y en definitiva, formar parte de una família que no te conoce. Ha sido duro, pero todo lo complicado termina con un bonito sabor...
... Y reflexionando, me doy cuenta de lo siguiente: tengo ganas de probar cosas nuevas. Ganas de volver a Barcelona con energías renovadas. "Cargar las pilas". Nuevos objetivos. Nuevos proyectos. Nuevas experiencias. Nuevas aventuras. Todo lo que sea NUEVO será bienvenido!!!
Mi primer proyecto? Coger mi bici. Antes siempre iba en bici (verano, invierno, por la playa, barcelona...). Y por qué ahora no? Ahora que realmente me daría la oportunidad de una "libertad" deseada? Sin horarios, noche por delante, rapidez... Y deporte. Lo hecho mucho en falta. Desde siempre he hecho deporte, y aunque me gustaría tener gente con la que ir, debo emprender proyectos en solitario. Estoy acostumbrada, me da un cierto desanimo, pero supongo que ya es tarde... No?
Busco actividades que me llenen de sonrisas. Pero sí que sé del cierto qué tengo cuando llegue: unos padres que me quieren y me echan de menos, unos amigos (los cercanos) que quieren verme... Y sobre todo, el amor que me llena día a día de ánimos. El amor de alguien al que echo muchísimo en falta y al que quiero cada vez más, quedando aún días para vernos. Miro el calendario, y voy restando. Sé del cierto que es él. Saber que a pesar de la distancia, te quiere y te da la confianza para no sufrir. Que a pesar de los obstáculos, seguirá al frente y luchará por ti. Porqué es mi tesoro, y lo quiero proteger. Jesús, t'estimo! Tinc ganes de veure't, moltes. Gràcies per ser com ets, i sobretot, per estar al meu costat. Vull el millor per tu, sempre ho voldré. Perquè tu ets el motor que m'ajuda a créixer. Altre cop, gràcies amor :)!
Irme, lo he hecho. Me encuentro en Estados Unidos de América (toma). Principio duro, proceso de adaptación. Parecía fácil, me equivoqué. Pero este mes me ha brindado la oportunidad de darme cuenta que he dejado de hacer muchas cosas. Con las ganas de "ser mayor", he dejado de lado esas "pasiones" escondidas que tenía.
Durante mi infancia no paraba de hacer actividades: ir al parque, pasear con la bici, ir en patinete, jugar (mucho), imaginar... Tenía la mente y el cuerpo activos. Constantemente. Pero con el tiempo perdí esas "ganas" y se apoderó de mi la "pereza". Que rabia me da pensarlo.
Yo odiaba la pereza! Pensaba que el día se tenía que vivir sin medida, porqué tenemos la suerte de vivir la vida como lo hacemos. Por eso, una forma de agradecerlo, era aprovechar el tiempo al máximo.
Estando con los peques he descubierto qué era "jugar". Esos ratos en que no querías más que jugar, divertirte con lo más mínimo. Crear historias con lo más insignificante. Odiar el "no" como respuesta. Quererlo todo sin importarte el porqué. Igualmente he aprendido qué es de pequeño, cuando te tienen que inculcar los valores y educarte. Conocer la disciplina y crecer.
He descubierto como hacerme fuerte sola, por mi misma. Estar en un país de costumbres diferentes, pensamientos y creencias distintas, y en definitiva, formar parte de una família que no te conoce. Ha sido duro, pero todo lo complicado termina con un bonito sabor...
... Y reflexionando, me doy cuenta de lo siguiente: tengo ganas de probar cosas nuevas. Ganas de volver a Barcelona con energías renovadas. "Cargar las pilas". Nuevos objetivos. Nuevos proyectos. Nuevas experiencias. Nuevas aventuras. Todo lo que sea NUEVO será bienvenido!!!
Mi primer proyecto? Coger mi bici. Antes siempre iba en bici (verano, invierno, por la playa, barcelona...). Y por qué ahora no? Ahora que realmente me daría la oportunidad de una "libertad" deseada? Sin horarios, noche por delante, rapidez... Y deporte. Lo hecho mucho en falta. Desde siempre he hecho deporte, y aunque me gustaría tener gente con la que ir, debo emprender proyectos en solitario. Estoy acostumbrada, me da un cierto desanimo, pero supongo que ya es tarde... No?
Busco actividades que me llenen de sonrisas. Pero sí que sé del cierto qué tengo cuando llegue: unos padres que me quieren y me echan de menos, unos amigos (los cercanos) que quieren verme... Y sobre todo, el amor que me llena día a día de ánimos. El amor de alguien al que echo muchísimo en falta y al que quiero cada vez más, quedando aún días para vernos. Miro el calendario, y voy restando. Sé del cierto que es él. Saber que a pesar de la distancia, te quiere y te da la confianza para no sufrir. Que a pesar de los obstáculos, seguirá al frente y luchará por ti. Porqué es mi tesoro, y lo quiero proteger. Jesús, t'estimo! Tinc ganes de veure't, moltes. Gràcies per ser com ets, i sobretot, per estar al meu costat. Vull el millor per tu, sempre ho voldré. Perquè tu ets el motor que m'ajuda a créixer. Altre cop, gràcies amor :)!
domingo, 20 de mayo de 2012
Hablando sobre mojado.
Llevo dos días bajo la lluvia. Son días donde el color es el gris y el ambiente es frío. Pero cuando te refugias de ella, tienes una sensación de protección a tu alrededor. Te sientes a salvo de todo, que pase lo que pase, estás resguardado de ella. Ya sea en tu casa contemplandola, debajo de un edificio o en un portal. Mientras llueve, te fijas en aquellos que corren, esquivan charcos, pero aún así, se mojan. Gente que va sola, parejas que se protegen mútuamente, algunos que se divierten bajo la lluvia, o ciclistas que sortean obstáculos. Tú los observas fijamente, y te preguntas por qué corren, se van a mojar igual.
No me importa mojarme. Aunque los días de lluvia son días llenos de incerteza. Supongo que su gris no transmite nada y eso desconcierta.
Hoy no tenía nada claro. Aún así, sólo he tenido una decisión: no me importaba mojarme apesar del diluvio que caía. Me he cubierto con la capucha de mi jersei, manos en los bolsillos, y he salido con decisión de dónde me resguardaba. Estaba sola y he andado hasta mi casa. La lluvía me ha dado la oportunidad de no pensar en nada. Me ha brindado la "desconexión" que necesitaba. Porqué me como el coco y siento que soy la única. Necesito huir de la ciudad que quiero, renovar aires, cerrar heridas y renacer de ellas.
__________________
"Por entonces sabedlo
Aún quería creer.
Aún quería y quería
Pero no pudo ser.
Puse en ello mi vida
Mi esperanza no sé.
Hasta en sueños decía:
Venceré venceré.
Con la fe de hoy contemplo
Mi derrota de ayer.
Comprendedme yo quise.
Pero no pudo ser".
"Yo quise" de José Agustín Goytisolo.
No me importa mojarme. Aunque los días de lluvia son días llenos de incerteza. Supongo que su gris no transmite nada y eso desconcierta.
Hoy no tenía nada claro. Aún así, sólo he tenido una decisión: no me importaba mojarme apesar del diluvio que caía. Me he cubierto con la capucha de mi jersei, manos en los bolsillos, y he salido con decisión de dónde me resguardaba. Estaba sola y he andado hasta mi casa. La lluvía me ha dado la oportunidad de no pensar en nada. Me ha brindado la "desconexión" que necesitaba. Porqué me como el coco y siento que soy la única. Necesito huir de la ciudad que quiero, renovar aires, cerrar heridas y renacer de ellas.
__________________
"Por entonces sabedlo
Aún quería creer.
Aún quería y quería
Pero no pudo ser.
Puse en ello mi vida
Mi esperanza no sé.
Hasta en sueños decía:
Venceré venceré.
Con la fe de hoy contemplo
Mi derrota de ayer.
Comprendedme yo quise.
Pero no pudo ser".
"Yo quise" de José Agustín Goytisolo.
miércoles, 16 de mayo de 2012
Fin de una etapa...
Mañana es mi último día presencial en la Universidad. Termino una etapa de 4 años. La he vivido tanto como he podido. Nunca se llega a exprimirlo del todo, pero estoy satisfecha. Aún tengo en mente una frase que me decían muchos: "Aprovecha esta etapa, porqué será la mejor de tu vida". Pues bien, caballeros, ha terminado. Porqué el tiempo corre muy deprisa, demasiado. Estamos marcados a que hay que vivirlo, no desaprovechar nada. Estoy de acuerdo, pero a veces, también es bueno darte unos minutos y no hacer nada, literalmente. Sentarte en una silla y dejar el tiempo muerto. Es satisfactorio, lo recomiendo.
Tengo nostalgia de las clases que nunca más estudiaré. De los apuntes que ya no tomaré. Sé que en el fondo es un alivio, pero también lo echaré de menos, lo reconozco. Me gusta aprender, y el año que viene seguiré estudiando, lo tengo claro. Siempre he pensado que la educación es la base principal para todo ser humano, y en nuestra sociedad no se valora. La gente no se da cuenta que gracias a la enseñanza tiene poder de decisión, Con conocimientos y sabiduría, el don de la opinión coge fuerza. Las decisiones se fundamentan a partir de tus pensamientos, y sabes pensar gracias a una educación. Pero no se consigue sólo, se obtiene a través del esfuerzo. Pero hoy en día esto se está perdiendo... Los jóvenes que veo entrar en mi universidad, sólo quieren llevar las prendas más caras, estarse horas en el fumadero perdiendo el tiempo, mientras ocupan una plaza que pueden pagarse, pero que muchísimas personas con menos recursos desearían tener. La educación por desgracia no es apta para todos, y es injusto. Más bien, no es apta para aquellos que sí la valoran.
Puesta de Sol. Playa de la Barceloneta (Barcelona). 13 Mayo 2012.
Desde hace poco, intento valorar todo lo bueno que hay a mi alrededor. Me dieron un consejo: eres joven y tienes toda la vida por delante. Te digo lo mismo, quien seas. Preocúpate por aquello que realmente te importe, lo que no, es un problema pasajero más. Si me conoces y te quiero, me tendrás a tu lado siempre.
sábado, 12 de mayo de 2012
¡Ay mi querido pozo!
A veces es imposible controlar las sentimientos. Te paras en medio de la calle y te preguntas a dónde vas. ¿Hago lo correcto? No sabes si seguir andando o simplemente dar marcha atrás. Sentarte en ningún lugar y querer no pensar. Te levantas seria, sin sonrisa. Estás cansada de todo y de todos. La gente te decepciona. Día a día, un disgusto te saluda. No sabes como reaccionar, porqué simplemente llega un punto que ni te afecta.
Todos nos equivocamos, yo la primera. Creo en la imperfección. Pero no en el hecho de poder hacer daño a los demás. Tendemos a pensar sólo en nosotros. Yo tengo el defecto que pienso antes en los demás, porque no soporto ver su sufrimiento. Y aún menos si es por mi culpa. Llego a dejar de hacer cosas, sólo para hacer felices a los demás... Pero estas cosas, ya no se valoran. Te dicen que pienses más en ti, que no me preocupe por el resto. ¿Qué hay de malo en querer el bien para los demás? Estoy cansada. Con desgana.
Busco respuestas... Tengo ganas de irme a mi pozo y aislarme. Igualmente, tampoco se darían cuenta.
"Mirando al cielo nacen miles de preguntas, y yo en el suelo siento que las hago todas juntas".
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
